Hugstormur, Hugmyndir, Hugsjónir, Hugleti

Það er stundum nauðsynlegt að setjast niður og setja hlutina í samhengi.
Ég hef lengi stefnt að kvikmyndagerð en þó hafa markmið mín ætíð verið fremur óljós og leiðin sé ég mundi taka ókunn. Ég virka þannig að ég fæ ótal misgóðar hugmyndir í hvert skitpi sem ég sit í strætó eða labba. Flestum hendi ég en nokkrar lifa af og eiga það til að naga mig lengi vel á eftir.
Gallinn á mér er þó þanni gað ég get aldrei komið þessum hugmyndum skipulega frá mér og lifa þær í einhverskonar óreyðu í huga mínum, uppbygginlega sundurslitnar og fótalausar.

Ég hef nú ákveðið að temja mér nokkuð skipulega hugsunarhætti og byrjaði á því að drita niður einhverjum smávægilegum lýsingum á þeim helstu stutt- og kvikmyndahugmyndum sem lostið hafa niður í mig á síðustu misserum. út frá þessu get ég kannski ákveðið hvað er þess virði að þróa áfram og hvað er best að kæfa í fæðingu. Skipulag er ekki alslæmt þegar allt kemur til alls.


Martröð

Eiginlega eina hugmyndin sem er að einhverju leiti komin úr startholunum. Búinn að ganga með þessa blessuðu hugmynd í maganum í rúmlega 2 ár. Byrjaði sem lítil smásaga sem ég hendi kannski einhverntíman upp hérna, varð síðan einfalt stuttmyndahandrit, sem varð síðan 25 bls. Stuttmyndahandrit (skrifað á 17 tímum og ekkert sérstaklega gott þó ég segi sjálfur frá) og nú loks er ég að endurskirfa það í annað skipti án þess að hafa snert handritið í ár og hefur hugmyndin undið þannig upp á sig að þetta stefnir í að verða 60-70 bls. Af alveg frekar mikið flókinni geðveiki sem ég mund sjálfsagt aldrei framleiða, en við sjáum til...

Sagan segir frá ungum manni, Alexi, sem þjáist af síendurteknum martröðum sem allar snúast um sömu stúlkuna sem hann hefur aldrei hitt. Á hverri nóttu glímir hann við martröð og er það farið að taka toll af bæði heilsu hans og sálarlífi. Ofan á það bætist að hann er ástfanginn af annari stúlku sem hann hefur aldrei talað við heldur leifir þráhyggju sinni að vaxa úr fjarlægð.
Smám saman fara martraðirnar að mynda heild, einhverskonar brenglaða sögu, og með hverri nóttinni sem líður virðist tilvera Alexar liðast meira og meira í sundur þangað til að mörkin milli raunveruleika og hugarheims hverfa og líf hans verður að hans verstu martröð.

Ég veit að þetta hljómar frekar melódramatískt, en sagan er ekki beint svona. Það er mjög erfitt að útskýra þetta í fáum orðum þar sem þetta er verulega ólínulegt og sundurslitið en það sem ég er að reyna með þesssum handritsskrifum er að skapa sögu sem virkar á yfirborðinu sem hrein saga en einnig reyna að koma fram með þematískar tengingar sem koma inn á eðli ástar og þráhyggju og hversu áreiðanleg skynfæri okkar eru á svokölluðum raunveruleika.


22:57

Stuttmynd, eða millimynd sem ég er ennþá að melta en langar að skrifa. Fjallar um nokkrar persónur sem þekkjast ekkert en tengjast allar atburði sem gerðist klukkan 22:57 umrætt kvöld.


Hungur

Handrit að stuttmynd sem ég byrjaði á fyrir 2 árum síðan en náði aldrei að klára sökum almennrar óánægju með framgang þess. Finnst hugmyndin þó en áhugaverð.
Það gerist út frá sjónarhóli mannræningja og almenns siðblindingja og ætlaði ég mér að koma fram með einhverjar hugmyndir um hvernig hugarheimur svona manns virkar og hvað knýr þá áfram.
Held kannski áfram með það þegar ég hef melt það betur hef aðeins meiri þroska til að takast á við umfjöllunarefnið á rökvísan og raunsæjan hátt.


The Passion of Bob

Hugmyndin fæddist eftir áhorf á kvikmynd Mel Gibson um píslagöngu Krists, sem mætti skilgreina sem verstu 12 tíma í tilveru nokkurs manns.
Þetta fékk mig til að velta fyrir mér hvernig meðalmaðurinn, einföld skrifstofublók, myndi díla við 12 hræðilega tíma í sínu lífi í nútímasamfélaginu. Ekki beint paródía heldur frekartragikómísk lýsing á píslargöngu sakleysingja í nútíma borgvæddu iðnaðarsamfélagi.
Stuttmynd eða mynd í fullri lengd.


Ónefnd Stuttmynd

Örmynd eða stuttmynd. Unglingur situr inn á klósettbás í skólanum sínum og á í einræðu við sjálfan sig. Hann gerir upp líf sitt og tilfinningar gagnvart fjölskyldu sinni, skólafélögum og sjálfum sér áður en hann tekur tragíska ákvörðun.


Árshátíðarmyndin 2004 sem aldrei varð til

Handritið var tilbúið. Það var búið að gera storyboard og meira að segja var búið að taka upp heilan dag þegar ákveðið var að henda þessari mynd í ruslið. Handritið var í sjálfum sér ágætt. Ekkert merkilegt en sæmilegt fyrir skyndiskrifog Storyboardið mjög gott (Hjörleifur Skorri á fullan heiður af því). Þessi mynd verður aldrei framleidd en hún fær þó þann sess að vera raunverulega fyrsta alvöru handritið sem ég klára og kemst svo langt að hafa verið storyboardað (fyrsta myndir mín er tekki tekin með þar sem hún var of sorp til að kallast raunveruleg mynd)


#326

Ég hef lent í þeim ósköpum að hafa þurft að sitja áfangann Enskar Spennusögur á þessari önn og fátt komið af því nema leiðindi og skróp, en þó hafa einn eða tveir hlutir kveikt á ímyndurnaraflinu, og einn þeirra er lokaverkefni hópsins míns, stuttmyndahandritið #326.
Titillinn vísar til hótelherbergisnúmersins sem sagana gerist inn á. Sagan hefst þar sem aðalpersónan vaknar ringluð og illa farinn í óþekktu hótelherbergi. Maðurinn hefur enga hugmynd um hvar hann er, hvernig hann komst þangað eða hve lengi hann hefur verið þar. ummerki um mannaferðir þar inni eru takmarkaðar og lítið til að hjálpa honum við að púsla saman atburðunum sem leiddu hann þangað. Líf hans dregur þó á sig myrkari mynd þegar hann uppgötvar sundurlimað lík í baðkari herbergisins og breytist þá sagan í maníska tilburði hans til að púsla saman minnisbrotum sínum og barátta hans við eigin sannfæringu og geðheilsu.

Þetta mætti kalla mína tilraun til að skrifa Film-Noir frásögn á sálfræðilegu nótunum, en við sjáum til hvert þessi saga leiðir mig þegar ég hef klárað handritið...ætti vonandi að vera nógu gott fyrir þennan áfanga.


The Murderer

Einn annar jákvæður flötur á þessum áfanga, en það er uppgötvun á nokkrum feikigóðum smásögum (og nokkrum herfilega leiðinlegum). Ein sú helsta sem hitti á streng hjá mér var Smásagan "The Murderer" (man ekki nafn höfundar að svo stöddu).
Þessi saga vakti upp verulegann áhuga hjá mér, þar sem hún glímir við morð frá sjónarhóli morðingja á tragískan og raunsæjan hátt.
Sagan segir frá venjulegri enskri skrifstofublók sem býr í nokkurskonar úthverfahelvíti (sem er fremur venjulegt), hann á venjuleg áhugamál, borðar venjulegan mat og er almennt mjög vanafastur í tilveru sinni. Rútínísk tilvera hans fellur síðan saman þegar hann kemst að því að látin eiginkona hans var að halda fram hjá honum sem neiðir hann til að endurskoða allt sem hann hélt að hann vissi um eigin tilveru og hans skoðanir á henni og endar það með blóðugu og grimmu uppgjöri við líf hans.

Eins og ég segi, mjög áhugaverð saga sem gæti orðið mjög effektíf stuttmynd ef gerð rétt og gerð í englandi með enskum leikurum.


Eftirfarandi eru síðan fjarstæðukenndari langtímahugmyndir og draumaverkefni sem mig langar einhverntíman að gera þegar ég er orðinn stórmerkilegur og eftisóttur Hollywood leikstjóri sem ég spái að verði fyrir næsta vor:


The Rapture

Byggir á nokkuð þekktri spá sem kemur fram í nokkrum guðspjöllum sem kemur inn á endurkomu jesú og dómsdaginn sjálfan þegar allir syndgarar fá að borga fyrir illvirki sín.
Einn góðan veðurdag hverfa mörgþúsund mans um allan heim á að því er virðist augnabliki, enginn sér fólkið hverfa þrátt fyrir að hafa setið við hliðina á því í strætisvagni eða bíl. Flugstjórar hverfa í miðjum háloftum og bílstjórar á hraðbrautinni sem veðrur til þess að fjöldi slysa, bæði stór og smá, verða um allan heim á nákvæmlega sama augnablikinu. Fréttastofur keppast um að komast til botns í þessum undarlegu atvikum og hugmyndir um að þetta fólk hafi verið tekið af geimverum eru á lofti. Fljótlega fara þó aðrir og vofvænlgri atburðir að gerast og það sem er eftir af mannkyninu fer að gruna að það sem sé í vændum sé mikið stærra og hrikalegra en það sem á undan er gengið.


Myrkramessa undir Jökli

Hugmynd að kvikmynd sem byggir að nokkru á kristnihaldni undir jökli eftir Halldór Laxness, en það er þó aðeins á yfirborðinu. Sagan hefst árið 1945 þegar þýsk flugvél með mjög mikilvægan farm hrapar í Vatnajökli eftir að þjóðverjar höfðu tapað stríðinu. Enginn vissi af vélinni og hrapi hennar og grefst hún því hægt og sígandi ofan í jökulinn. Spólað fram í nútímann þar sem hópur jarðfræðinga stefna að því að fara upp á jökul til að rannsaka undarlega skjálftavirkni á svæðinu en með þeim slæst í för dularfullur Bandaríkjamaður sem enginn veit í raun hver er eða hvað hann ætlar sér að gera með leiðangrinum. Höfuðstöðvarnar eru í afskektu þorpi undir jöklinum þar sem heimafólk er heldur kynlegt og hefur að segja undarlegar sögur af jöklinum. Leiðangurinn finnur vélina grafna í nánast manngerðum íshelli og í henni ævaforna helgimuni og upp frá því hefst kolsvart og blóðugt uppgjör við uppvakninga, djöfla, upprisna nasista og það versta: Íslenskt landsbyggðarfólk.

Myndin á að vera alveg ótrúlega cheesie, klisjufull íslensk útgáfa af splattermynd sem mig langar alveg óheyrilega ða gera þar sem enginn hefur enn gert heiðarlega tilraun til þess að gera almennilega sýrusplatter mynd á Íslandi.


The Championship Round

Ef að ég ætti að nefna eitt aðal áhugamál fyrir utan kvikmyndir og kvikmyndagerð þá væri það Hnefaleikar. Boxið og sá sirkus sem fylgir þeim iðnaði hefur heillað mig frá barnsaldri en enginn hefur gert tilraun til að kvikmynda iðnaðinn og ruglið sem fylgir honum á almennilegan máta, þó svo að The Great White Hype hafi gert fremur misheppnaða tilraun til þess.
Hugmyndin snýst í kringum risabardaga um heimsmeistaratitilinn í þungavigt þar sem kynslóðaskipti heimsmeistara eiga að eiga sér stað. Gamli meistarinn á móti unga ljóninu. Sagan snýst í kirngum allar þær ótal persónur sem koma að svona fyrirtæki og þeim blekkingavef sem er spunninn í kringum einn íþróttaviðburð þar sem hann er geðrur að einhverskonar epískum atburði og mörkin milli raunveruleikans og glysheimi auglýsingabransans eru illsjáanleg.
Nokkurskonar Any Given Sunday boxiðnaðarins, að glysstíl Olivers Stones frátöldum.


Ónefnd Hnefaleikamynd

Önnur hugmynd sem tengist hnefaleikum en er þí af öðrum toga. Nígerískur maður sem setið hefur í fangelsi í heimalandi sínu í 12 ár af pólitískum ástæðum sleppur úr fangelsi rúmlega þrítugur, og reynir að púsla lífi sínu saman og leitar þá í þann eina hæfileika sem hann hafði áður en hann fór í fangelsi, hnefaleikana. Líf hans breytist síðan mikið þegar honum er boðið að fara til Bandaríkjana og keppa sem atvinnumaður.


Völuspá

Eina alvöru draumaverkefnið mitt. Það ættu allir að þekkja þessa frásögn goðafræðinnar af falli goðanna og siðferði þeirra sem hrindir af stað atburðarrás sem endar í epískasta lokabardaga sem hægt er að ímynda sér og loks heimsendi þar sem veröldin sekkur í hafið og endurfæðist. Einfaldlega tímalaus og frábær frásögn sem yrði óendanlega flott kvikmynd ef rétt höndluð og almennilega fjármögnuð.


Paradise 2640

Live action manga sci-fi myndin mín.
Sagan gerist árið 2640 og veröldin er gjörbreytt frá því sem gengur og gerist í dag. Veröldin er byggð upp af sjálfstæðum borgríkjum sem hafa eingin samskipti sín á milli og eru rekin af stórfyrirtækjum. Borgir þessar eru byggðar upp á við, yfir skýin, þar sem jörðin er ónýt eftir fjölmargar styrjaldir. Á yfirborðinu virðast allir vera sáttir og hamingjusamir en undir niðrir er allt rotið og þessari svokölluðu paradís stéttaskipt eftir hæðum þar sem fötluðum, geðveikum, glæpamönnum og uppreisnarseggjum er varpað niður fyrir skýjabakkan þar sem neðanjarðarmenning þrífst. Sagan snýst í kringum uppgjör milli þessara stétta og endurkomu krists eða and-krists sem eign stórfyrirtækis.

---

Þetta er svona einna það helsta sem ég hef dritað niður. Lýsingarnar eru jafn misgóðar og hugmyndirnar sjálfar þannig að fólk veðrur kannski að nota ýmindunaraflið til að hugsa sig í kringum þá veikleika sem finna má á rithæfileikum mínum.
Annars þætti mér vænt um ef að einhver nennir að láta mig vita ef einhver þessara hugmynda kveikir á einhverju innan áhugasviðs þeirra þannig að ég hafi einhverja hugmynd um hverjar þessara hugmynda eru þess virði að halda til streitu... |