Af Kvikmyndagerð

Það eiga sér allri drauma. Að verða kvikmyndagerðarmaður varð seint draumur hjá mér, en ég ætlaði alltaf að verða fornleifafræðingur og verða þar með fyrsti maðurinn sem yrði boðinn í heimsókn í Jurassic Park þegar hann loksins opnar...
Síðustu 3-4 ár hefur hugur minn samt verið í einstefnu. Ég hef alltaf haft áhuga á kvikmyndum, alveg síðan ég man eftir mér, en aldrei dottið í hug að ég væri efni í leikstjóra eða handritshöfund (og veit ekki hvort ég er það enn). Ég fór þó að gæla við hugmyndina svona rétt í gamni þegar ég byrjði í menntaskóla en síðan ágerðist næstu mánuðina.
Tímapuntkurinn sem ég negli niður sem andartakið sem ég ákvað að þetta yrðu sjálfskipuð örlög mín var þegar ég gekk út af kvikmyndinni Memento í bíó. Það var í fyrsta skipti sem kvikmynd sparkaði algjörlega í rassgatið á mér, fékk mig til að segja "vá" hálfupphátt við hverja sögufléttuna á fætur annari og að lokum láta mig hugsa um sig í marga, marga daga á eftir. Og þetta var kvikmynd sem kostaði skít og kanel á Hollywood skalanum, bara pjúra sögumennska þarna að verki.

Eftir þetta fór ég að horfa á kvikmyndir með öðrum augum. Ég fór að greina myndbyggingu, sögubyggingu og persónubyggingu í hverri mynd sem ég sá. Myndmálið fór að prentast inn í heilann á mér og hugsanir hjá mér urðu smátt og smátt kvikmyndalega uppbyggðar og klipptar niður í atriði og senur. Þarna var ekki aftur snúið.

Hvað er það svo við kvikmyndir sem heillar svona gríðarlega? Er það Hollywood og peningarnir þar? Möguleikinn á að vinna með stjörnum og vera þekkt nafn? Er það hugsuninn um að verða dýrkaður af stórum hóp kvikmyndanörda?
Ég held að ég geti sagt "nei" með nokkuð góðri samvisku (þó að Hégóma-Krummi vilji endilega fá 20 milljónir dollarana sem Peter Jackson fær fyrir að leikstýra King Kong, sem hann mundi líklegast gera frítt annars..)
Það sem heillar mig er söguformið sjálft. Ekki endilega persónurnar og samtölin, heldur hinn myndræni sögumáti, myndmálið sem skilgreinir söguna.
Það sem gerir gerir góða kvikmynd er samspil af mörgum þáttum: Söguuppbygginu/framvindu, persónum, díalóg, leik o.s.fv. en það sem ég tel vera einna mikilvægasti hæfileiki sem kvikmyndagðerarmaður getur haft og ég leita iðulega eftir er myndmálið í atriðinu. Það er nefnilega ekki nóg að atriði lýsi aðstæðum, það er hvernig atriðið lýsir þessum aðstæðum sem skiptir máli. Gott atriði hefur vel uppsettann dramatískan strúktúr sem lýsir aðstæðum en kvikmyndageðrarmðaurinn vðerur svo að ákveða hvernig hann lýsir þessum aðstæðum, hverjur fókuspunktar myndavélarinnar eru, nærmyndir, fjarmyndir, hreyfingar, klippingar, litapaletann. Á endanum er makrmið atriðisins ekki að sýna aðstæður heldur að sýna aðstæður sem túlka tilfinningu!

Og það er það sem kvikmyndir eru: Tilfinning

Áhugavert concept og þema eru einskis virði nema það sé tilfinning á bak við hvert einasta atriði, tilfinningalegt samhengi milli allra atburða og tilfinningabogi sem nær yfir alla kvikmyndina. Það gerir góða kvikmynd framar öllu öðru..

Þetta er það sem dregur mig að kvikmyndum, dregur mig á kvikmyndir, þetta samspil myndmáls, persóna, tónlistar, díalógs, sögu og fjölmargra tæknilegra atriða. Allir þessir fjölmörgu flóknu hlutir stefna að svo einföldu og hreinu markmiði, að skapa tilfinningu, hvort sem það er gleði, reiði, sorg, biturð, hræðsla eða samblanda af öllum þessum þáttum...

það á ennþá eftir að reyna á hvort ég hafi talentinn í að ná fram þessari tilfinningu, þar sem ég hef ekki enn fengið tækifæri til að skjóta almennilegt sjálfstætt verkefni. En það stendur vonandi til bóta...

Næst á dagskrá á þessu bloggi er síðan að gera almennilegan topp 10 kvikmyndalista til að setja í samhengi við þessa kvikmyndagerðarskilgreiningu. Bíðið spennt! |