Feed me back...

Það er fátt sem mér finnst skemmtilegra heldur en að fá feedback á skrif mín þó það hljómi kannski hégómafullt. Ef það er eitthvað sem er skemmtiegra en það þá er það að fá E-mail sem er ekki að bjóðast til að stækka á mér liminn eða biðja mig um að greiða nokkra hundrað þúsundkalla til að tryggja mér Nígerískan konungsarf.

Ég fékk einmitt einkar skemmtilegan ePóst áðan frá Jóhanni Alfreði nokkrum, félaga mínum, sem bennti mér á alveg stórkostlega einræðu úr kvikmyndinni Good Will Hunting sem nær gjörsamlega punktinum sem ég var að reyna að koma með í síðustu færslu minni og tókst kannski misvel.

Ég ætla að drita niður þessari mögnuðu einræðu hérna yfir ykkur til að undirstrika punktinn minn í fyrri færslu. Hérna hellir persóna Robins Williams sér yfir persónu Matt Damons, Will Hunting. Það er ekki fullkomlega nauðsynlegt að hafa séð myndina til að ná innihaldinu, en það hjálpar upp á samhengið.


Sean : Thought about what you said to me the other day, about my painting.
Stayed up half the night thinking about it. Something occurred to me...
fell into a deep peaceful sleep, and haven't thought about you since. Do
you know what occurred to me?
Will : No.
Sean : You're just a kid, you don't have the faintest idea what you're
talkin' about.
Will : Why thank you.
Sean : It's all right. You've never been out of Boston.
Will : Nope.
Sean : So if I asked you about art, you'd probably give me the skinny on
every art book ever written. Michelangelo, you know a lot about him.
Life's work, political aspirations, him and the pope, sexual orientations,
the whole works, right? But I'll bet you can't tell me what it smells like
in the Sistine Chapel. You've never actually stood there and looked up at
that beautiful ceiling; seen that. If I ask you about women, you'd
probably give me a syllabus about your personal favorites. You may have
even been laid a few times. But you can't tell me what it feels like to
wake up next to a woman and feel truly happy. You're a tough kid. And I'd
ask you about war, you'd probably throw Shakespeare at me, right, "once
more unto the breach dear friends." But you've never been near one. You've
never held your best friend's head in your lap, watch him gasp his last
breath looking to you for help. I'd ask you about love, you'd probably
quote me a sonnet. But you've never looked at a woman and been totally
vulnerable. Known someone that could level you with her eyes, feeling like
God put an angel on earth just for you. Who could rescue you from the
depths of hell. And you wouldn't know what it's like to be her angel, to
have that love for her, be there forever, through anything, through
cancer. And you wouldn't know about sleeping sitting up in the hospital
room for two months, holding her hand, because the doctors could see in
your eyes, that the terms "visiting hours" don't apply to you. You don't
know about real loss, 'cause it only occurs when you've loved something
more than you love yourself. And I doubt you've ever dared to love anybody
that much. And look at you... I don't see an intelligent, confident man...
I see a cocky, scared shitless kid. But you're a genius Will. No one
denies that. No one could possibly understand the depths of you. But you
presume to know everything about me because you saw a painting of mine,
and you ripped my fucking life apart. You're an orphan right?

[Will nods]

Sean : You think I know the first thing about how hard your life has been,
how you feel, who you are, because I read Oliver Twist? Does that
encapsulate you? Personally... I don't give a shit about all that, because
you know what, I can't learn anything from you, I can't read in some
fuckin' book. Unless you want to talk about you, who you are. Then I'm
fascinated. I'm in. But you don't want to do that do you sport? You're
terrified of what you might say. Your move, chief.

Þetta er svo fullkomlega brilliant lýsing á því hvernig þessi menningargeriri sem Y kynslóðin, árþúsundarkynslóðin, biðslóðin er. Við erum upplýst, vel lesin og skoðanaglöð en við höfum ekkert raunverulegt gildi á þessum hlutum. Við höfum ekki snert þá, fundið þá. Við erum að vissu leiti kalda kynslóðin...

---

Horfði á The Beach í gær í fyrsta skipti í svona 1 og 1/2 ár. Virkaði mun betur á mig en í fyrri tvö skiptin sem ég sá hana. Var reyndar "mengaður" af bókinni þá og ekki í sama hugarfari og ég er í núna. Staðarhættirnir, staðarnöfnin, atburðirnir...þetta hafði allt meira gildi fyrir mig núna eftir að hafa stúderað Tæland dálítið, eftir að hafa heyrt lýsingar frá bróður mínum og öðrum sem hafa komið þarna og upplifað menninguna þarna. Maður sá glitta í hluti eins og Khao San Road, Moonlight Partýið fræga og strandkofamenninguna.

Myndin er samt alls ekki gallalaus. Hún er í raun að reyna að hamra í mark sama punkti og Fight Club gerði en fer klunnalegra með efnið. Týndi vestrænni ferðalangurinn að leita að lausn, að paradís...og þegar hann finnur paradís fattar hann að það er ekki til neitt sem heitir Paradís, aðeins í hausnum á manni.

Myndin helst á floti með góðu tónlistarvali, á köflum frábærri kvikmyndatöku, Tælenska landslaginu og, þegar yfir allt er litið, fremur sjarmerandi leikarahóp. Klúðrast samt í endinn. Skömm.

Fararhyggja... |