Draumfarir

Jæja krakkar, dragið upp draumráðningarbækurnar því hér á eftir kemur epískt næturævintýri stútfullt af merkingarþrungnum symbólisma!

Í nótt dreymdi mig s.s. að ég væri að rölta eitthvað um skólalóð MH (í draumnum hafði MH skólalóð) þegar ég rakst á Önnu Sænsku sem spurði mig hvort ég hafi lesið nóg undir frönskuprófið. Þá rann það upp fyrir mér að ég hafði gleymt að ég væri í frönsku og hafði þessvegna ekkert lært undir lokaprófið. Ég var auðvitað frekar skelkaður því að ég sá fram á að þurfa að nota endurtekningarprófið mitt fyrir Frönsku en ekki Þýsku eins og ég hafði stólað á. Ég hljóp upp á bókasafn og byrjaði að læra undir frönskuprófið, en þar sem ég hafði bara hálftíma til þess náði ég bara að læra að segja "Buenos Dias" eins og stóð í frönskubókinni minni (geri ráð fyrir því að þar sem heilinn á mér kann ekki stakt orð í frönsku hafi hann skipt henni út fyrir spænsku). Ég hljóp út þegar prófið byrjaði en fattaði díðan ég þurfti að fara alla leið efst upp í turninn til að taka það, þar sem MH var núna orðinn kastalinn í Harry Potter. Ég hljóp upp stigana, en þegar ég náði loks upp sá ég að prófið var nú þegar byrjað. Prófið var þannig upp sett að tveir og tveir hjálpuðust að að taka prófið. Kennarinn var reyndar ekkert að fylgjast með próftökunni þannig að ég settist einn. Ég fékk Stíg, sem var búinn að klára sitt próf með Tyrfingi busamyndarstjörnu, til að hjálpa mér með mitt. Hann s.s. gaf mér öll svörin á Frönskuprófinu sem aðallega samanstóð úr spurningum á íslensku úr íslenskum smásögum, nema það var ein ritgerðarspurning sem ég ákvað að sleppa til að það sæist ekki að ég hefði svindlað.
Ég var auðvitað himinlifandi yfir því að hafa náð frönskuprófinu svona vel og ekki komist upp um svindlið. Eftir prófið bauð frönskukennarinn okkar okkur öllum inn á skrifstofuna sína sem var í raun eitt risastórt eldhús og þar héldum við grillveislu. hamborgararnir voru reyndar búnir þegar ég mætti þannig að ég ákvað að grilla kjúklingabita í staðinn þar sem einn af samnemendum mínum hafði sagt mér að kjúklingabitaborgarar væru góðir.
Eftir þetta var ég allt í einu kominn fyrir utan glerpírapýddan við Luvre safnið í París og var orðinn Robert Langdon, aðalpersóna Davinci Lykilsins, en því miður man ég ekki meira af mínum ævintýrum þar...

Hvað ætli þetta tákni síðan alltsaman? |