Að krjúpa nakinn fyrir raunveruleikanum?

Menntaskólagöngu minni er að mestu lokið.
Ég gekk ekki um gangana og kvaddi veggina og gólfin. Ég tók ekki í höndina á kennurunum sérstaklega til að kveðja þá. Ég mætti ekki í morgunmatinn fyrir dimmiteringuna. Ég Dimmiteraði ekki. Ég mætti ekki einusinni á dimmiteringuna.
Ég gerði þetta ekki af því að ég hef eitthvað á móti MH. Ég gerði þetta ekki því að mér finnst ég eitthvað yfir hann hafinn, eða því ég ber ekki virðingu fyrir kennurunum mínum, sem ég geri. Allavegana fyrir flestum.
Ég gerði ekkert af þessu af þeirri einföldu ástæðu að mig langaði ekki til þess. Fann ekki minnstu löngun eða þrá.
Alveg eins og ég kvaddi ekki gamla húsið mitt eða gamla herbegið mitt þegar ég flutti. Er ég kannski svona aftengdur? Samkvæmt bókinni sem Kiddi var með á bókasafninu um líkamstjáningu stend ég oft í varnarstöðu...

Þó að ég hafi kannski ekki kvatt menntaskólaár mín með einhverjum offisjal hætti þá fá þessi tímamót mann til að hugsa um ýmislegt.

Maður er með öll þessi plön. Maður ætlar að fá sér vinnu, fara til útlanda í hálft ár eða lengur. koma til baka. Koma sér í skóla, helst úti. Koma sér í einhverskonar kvikmyndagerð eftir það.
Síðan er maður með allskonar plön og hugmyndir um það hvernig maður ætlar að vera og hegða sér og hvaða æðri andlegu markmiðum maður verður búinn að ná.

En er þetta gáfulegt? Er þetta að styrkja mann eða fjötra? Hvað mundi gerast ef maður mundi hafa styrkinn og þorið til að taka öll þessi plön, allar þessar hugmyndir sem maður hefur um sjálfan sig og framtíðina og sturta þeim niður. Byrja bara fullkomlega upp á nýtt með ekkert nema framan sig nema óskrifað blað? Mundi maður vera frjálsari, sterkari? Eða mundi maður kannski falla saman í ótta við tómið? Það að hugsa fram fyrir sig er ákveðið öryggisnet, ekki bara að því leitinu til að maður er að skapa sér markmið til að vinna að, heldur líka til að sannfæra sjálfan sig um að það sé einhver morgundagur og að sjá morgundagur sé einhvers virði.
Ég persónulega þori ekki að sturta morgundeginum niður í klósettið þó að það mundi ábyggilega gera daginn í dag meira virði.

Ég er hinsvegar verulega að spá í að faraað stokka upp þessu bloggi og heimasíðumálum almennt. Finnst þetta alltsaman orðið frekar staðnað...

Kvótið

"Everything you can imagine is real"
-Picasso


|