Skjávarpinn

Ég horfi of mikið á sjónvarp.

Ég horfi svo mikið á sjónvarp að þegar dagskrárgerð á Íslandi verður of súr þá sæki ég mér dagskrárgerð úti í heimi til að fullnægja sjónvarpsþörf minni. Búinn að sanka að mér óhemjumagni af sjónvarpsefni síðustu mánuði.
Auðvitað er þetta ekkert sérstaklega heilbrigt. Ég veit það vel. Maður býr samt til allskonar afsakanir í hausnum á sér, eins og að ég sé að læra með því að horfa. Læra það fag sem mig langar að stunda. Litli móttakarinn sem vildi verða sendir.

Þetta er í raun að mörgu leiti fíkn. Og eins og með allar fíknir þá er hún góð en ekki endilega góð fyrir mann. Hún er samt góð, annars mundi maður ekki fæða hana. Þetta er samt ekkert vandamál eins og er. Hef í raun ekkert betra að gera. Gæti að verið að gera betra en það er ekkert að reka mig í það. Ætti náttúrulega að vera ég sjálfur...

eeeen...ég er farinn að blaðra núna..

Allavegana, þá er einn besti þátturinn sem ég hef uppgötvað upp á síkastið snilldin Scrubs sem einhvernvegin hefur farið framhjá mér hingað til. Líklegast út af því að heilinn á mér neitar að viðurkenna þann möguleika að það gæti leinst gott sjónvarpsefni á RÚV.
En í tilefni af þessu ætla ég að hætta við fasta liðinn "kvótið" og skipta honum út fyrir "Dr. Cox segir:"

Enjoy..

Dr. Cox segir:

(við feitann sjúkling)
"Lemme ask you a quick question: are you trying to make my head explode? Because you have no idea just how frustrating it is working your ass off trying to inflate a tiny little balloon inside somebody's clogged artery when all that person has to do, really is - oh, I don't know - go for a walk in the morning or choke down a fresh green salad. And you come back here looking like that? And, I know here, I know I'm supposed to be Dr. Give-A-Crap, but you wanna hear the God's honest truth? And this is a fact: you are what you eat. And you clearly went out and devoured a big fat guy, didn't ya?"
|