Nýtt Dót og Gamlir Drengir

Úff. Jól, áramót og fyrri hluti janúar hafa einkennst af póst-menntaskólaþynnku. Aðgerðarleysi hefur þau áhrif að maður hefur allt of mikinn tíma til að velta sér upp úr smáatriðum og tilgangsleysi.
Ég er blessunarlega laus við það þar sem ég er loksinns búinn að redda mér vinnu og það á steikhúsi, Hereford steikhúsi þ.e.a.s.
Ég mun s.s. að mestu vinna við hlið Kristinns nokkurs gamalvinar og góðmennis sem er mjög gott mál. Einnig vinnur hinn nafni minn þarna líka þannig að maður gæti eiginlega ekki lent á betri vinnustað. Allt saman mjög næs og ekki skemmir að maður mun þá líklegast eiga fyrir þessu ævintýri sem nú er minna en 3 mánuðir í.

En af öðru. Sá kvikmyndina Oldboy loksins í kvöld. Hafði verið að heyra góða hluti um þessa mynd í heila eilífð og bjóst aldrei við því að Íslensk kvikmyndahús hefðu vit eða rænu til að sýna hana hér heima. Blessunarlega vanmat ég þau.
Ég hvorki vil né nenni að fara neitt mikið út í þessa kóresku hefndarræmu þar sem betra er að upplifa hana sjálfur og án hugmyndar um hvað hún er. Það sem ég mun segja er að það eru myndir eins og þessar sem sýna í hnotskurn afhverju maður þarf að leita utan Bandaríkjanna til að fá sérstaka tegund af kvikmyndagerð. Þessi mynd er basically myndlíkingin á sparki í punginn.
Mæli sterklega með.
|