Póst-Akademískar Furðusögur

Líf mitt er afar óvenjulegt þessa dagana, þ.e.a.s. þá einkennist líf mitt af því að vera sífellt að gera eitthvað, hvort sem það er vinna eða kaffihúsaferðir eða kvikmyndahúsaferðir eða fyllerí eða heimsóknir reddingar þá er alltaf eitthvað í gangi. Þetta er í hæsta máta óvenjulegt fyrir kyrrlífsmann eins og ég var í fyrri tíð.
Þetta er samt mjög, mjög góð þróun. Mér finnst ekki ólíklegt að mikið af þunglyndi, efa og almennri andlegri vanlíðan stafi einfaldlega af aðgerðarleysi og að fólk sem finnst það vera að rotna í lífi sínu verði verði einfaldlega að finna sér eitthvað til dundurs. Stundum eru svörin svona einföld.

Annars er þessi nýja vinna mín sem kokkur í raun ekkert annað en þjálfunarbúðir fyrir eiginmannsefni. Hvaða dama vill ekki gaur sem getur eldað ofan í þær þríréttað og þrífur síðan eftir sig eldhúsið?
Ég hef bara unnið þarna í 2 vikur en er strax farinn að detta dáldið inn í ryþman þarna. Maður er að verða handlagnari með hnífinn og smáskurðir orðnir mun sjaldgæfari. Einnig hefur maður lært þarfa hluti eins og að flippa logandi grænmeti á gríðarstórri WOK pönnu á afar karlmannlegan hátt, alveg eins og í bíómyndunum. Maður er líka farinn að kunna að laga flestalla þessa forrétti og deserta. Er verulega að pæla í fara að nota "Komdu heim með mér og ég skal baka handa þér súkkulaðiköku í fyrramálið" sem pickup línu, hver gæti sagt nei?
Maður lærir að baka brauð, steikja mismunandi drasl, baka kartöflur, búa til pestó og allskonar þannig dót, búa til ofangreinda súkkulaðiköku, og það mikilvægasta af öllu, að það er ekki neitt sem ekki er hægt að laga með því að drussa steinselju yfir það. Eftir nokkra mánuði í þessu djobbi verð ég orðin óstöðvandi eldunarmaskína!
Annað sem fylgir þessu starfi er búningurinn. Manni finnst maður veraafar pro í þessum hvíta galla með húfuna. Best kemur þessi kokkastatus í ljós þegar maður bregður sér út í búð að kaupa inn eitthvað fáránlegt magn af dóti fyrir Hereford. Maður valsar um búðina í búningnum og hvarvetna víkur fólk undan í lotningu. Maður fær alltaf prímó þjónustu og enginn þorir að vera dónalegur við mann. Síðan rekst maður einstaka sinnum á annan mann í samskonar hvítum búningi með samskonar yfirfulla innkaupakörfu og þá kinkar maður vinalega kolli og fær kink til baka því að við vitum báðir hvað er í gangi. Síðan talar afgreiðslufólkið alltaf við mann eins og maður hafi hugmynd um hvað maður er að gera og maður jánkar öllu með viskufullan svip framan í sér vitandi þó vel að að 2 tímum áður hafi manni tekist að klúðra því að sjóða egg.

Já..líf kokksins er líf glamúrs og elegans.
|